نويسنده : يوسف زاده ، محمد حسين؛ سبزه ئي ، مسيب
مرجع : مجموعه مقالات پنجمين همايش انجمن زمين شناسي ايران
سال انتشار : 1380

چکيده :
در منطقه�شرق كشور، به ويژه در جنوب بيرجند، سكانس افيوليتي كاملاً در هم ريخته بوده و همراه با رسوبات تا كرتاسه، به صورت آميزه� رنگين (Colored melange) تظاهر مي نمايد. سن جايگيري اين مجموعه را بر روي پوسته ي قاره اي، مربوط به اواخر كرتاسه و تحت تأثير فاز لاراميد مي دانند. بازالتها، به عنوان فوقاني ترين واحد سكانس افيوليتي، از گسترش چشمگيري برخوردار بوده و فرايندهاي دگرگونی و دگرساني متعددي را تحمل نموده است. در اولين مرحله، اين سنگها به طور استاتيك و يا ديناميك، تحت تأثير محلولهاي سديم دار آب دريا و در شرايط مناسب، اسپيليتي گرديده اند. در مرحله�دوم، يعني در حين جايگيري، يك دگرگوني ناحيه اي درجه�پايين (در حد رخساره�شيست سبز و يا پرهنيت _ پامپلي ايت) و در مجاورتهاي گسلي، دگرگوني فشار نسبتاً بالا درجه ي حرارت پايين (رخساره ي لاوسونيت _ آلبيت _ كلريت) را تحمل كرده اند. همزمان با مراحل اول و دوم و يا شايد بعد از آن، به عنوان محصول طفيلي سرپانتيني شدن پريدوتيتهاي منطقه، سنگهاي بازيك ( به ويژه بازالتها ) تحت تاثير بونهاي آزاد شده از پيروكسنهاي متعلق به پريدوتيتها، تحت شرايط XCO2 پايين ، رودينگتهاي منطقه (مجموعه كانيهاي سيليكاته�كلسيم دار از قبيل ديوپسيد) را بوجود آورده اند. همچنين در شرايط XCO2 زياد و PHكم، بازالتها به ليستونيت (مجموعه كانيهاي سيليس كربناته از قبيل سيدريت، كلسيت، دولوميت، برونريت و كوارتز) تبديل گرديده اند.
نمايه‌ها : افيوليت