نويسنده : موسوي ، سيد مرتضي
مرجع : ششمين همايش انجمن زمين شناسي ايران
سال انتشار : 1381

چکيده :
منطقه مورد مطالعه در جنوب شرق بيرجند و شمال نهبندان واقع شده است. و بخشي از پهنه جوش خورده سيستان است كه در تقسيم بندي لرزه اي ايران (بربريان 1976 جزو ایالت ساختاری ایران مرکزی قرار می گیرد عمده زمین لرزه هاي منطقه در اثر فعاليت گسلهاي با رژيم فشاري ايجاد مي شود (بربريان 1989) از مهمترين گسلهاي منطقه كه آن را متاثر مي سازند مي توان از گسل نهبندان و ناي بند نام برد. در اين مطالعه زمين لرزه هاي تاريخي و سده بيستم در محدوده اي به شعاع 300 كيلومتر از مركز منطقه بررسي و با روابط آماري حاكم بر آنها محاسبه گرديد بطور مثال رابطه بين بزرگي و فراواني تجمعي زمين لرزه هاي گستره به صورت
LogN = 4.42_ 0.56Ms
محاسبه گرديد و همچنين رابطه برآورد احتمال عدم وقوع زمين لرزه براي گستره بصورت: P(M) = EXP {_0.1 EXP [ 1.73Ln (7.5- Mi )]}
كه P(M) : احتمال عدم وقوع زمين لرزه Mi: مقادير نهايي مشاهده شده در فواصل زماني سه ساله است. در تحليل كيفي زمين لرزه ها مهمترين گسلهاي لرزه زا در منطقه شناسايي و ارتباط آنها با زمين لرزه هاي رويداده مشخص و نهايتاً يك الگوي شماتيك براي انواع چشمه هاي لرزه زا در منطقه معرفي شد كه با استفاده از تقسيم بندي لرزه زمين ساختي ايران (پوركرماني 1995) و تطبيق آن با منطقه چهار پهنه لرزه زمين ساختي به همراه چشمه هاي لرزه زا مشخص و براي هر كدام از پهنه ها رابطه بين بزرگي زمين لرزه و فراواني تجمعي آنها محاسبه گرديد.
نمايه‌ها : زمين لرزه