نويسنده : شهابي چشمه موسي.محمد علي ، عسكري.علي ، شهاب پور.جمشيد
مرجع : چهاردهمين همايش بلور شناسي و كاني شناسي ايران(جلد دوم)

چکيده :
منطقه مورد مطالعه (چاه زاغو) بخشي از پهنه جوش خورده سيستان (كمپلكس نه) است. در اين منطقه واحدهاي قديمي تر از ژوراسيك شناخته نشده است. سنگهاي منطقه عبارت از ديوريت، گابروديوريت، دياباز، اسپيليت، چرت راديولردار، كوارتز آندزيت، مرمر، شيست و توده هاي نفوذي جوان مي باشند.
رخنمون هاي گسترده اي از ليستونيتها در محور بيرجند- نهبندان در شرق ايران وجود داردكه در امتداد گسلهاي اصلي و در مجاورت بلافصل سنگهاي فرامافيك سرپانتيني شده و در ميان مجموعه افيوليتي آميزه رنگين- فليش تشكيل شده اند. بر اساس مشاهدات صحرايي و مطالعات ميكروسكوپي، ليستونيتها هيچ گونه آثار دگرگوني نشان نمي دهند ولي خود در درون سنگ ميزبان دگرگون شده قرار گرفته اند و به سه گروه كربناتي، سيليسي-كربناتي و سيليسي تقسيم مي شوند. ليستونيتهاي سيليسي برشي سولفيددار به جهت پي جويي طلا نسبت به ديگر انواع ليستونيت ها، گزينه مناسب تري است. دگرسانيهاي غالب در مجموعه ليستونيتي عبارت از سيليسي شدن، ليمونيتي شدن و به ندرت آرژيليك مي باشد. پايين بودن عيار طلا و مس در رگه هاي مذكور، پراكنده بودن، غيرممتد بودن و ضخامت كم رگه ها، چشم انداز مناسبي از كاني سازي اقتصادي را در اين رگه ها نويد نمي دهد. بعلاوه، نتايج حاصل از گمانه حفاري بر روي رگه ليستونيتي نيز قابل توجه نمي باشد.