نويسنده : صادقيان،محمد؛قاسمي،حبيب الله
مرجع : يازدهمين همايش انجمن زمين شناسي ايران - مشهد ،‌دانشگاه فردوسي
سال انتشار : 1386

چکيده :

از شمالغرب فرومد تا جنوب شرق نیشابور در منطقه ای به طول بیش از 200 کیلومتر، توده های آذرین نفوذی و نیمه عمیق متعددی به شکل باتولیت، استوک، دایک و گنبد در زون افیولیتی سبزوار نفوذ کرده اند (توده های گرانیتوئیدی چاه سالار، ششتمد و نامن، و گنبدهای عمدتاً ریولیتی زرد کوهی، ساروق، کلاته سادات، کوه سفید، مهر، سفیدنهر و ...). ترکیب سنگ شناسی در توده های نفوذی به ترتیب از دیوریت، کوارتزدیوریت، گرانودیوریت تا گرانیت و در سنگهای نیمه عمیق از ریولیت، داسیت، تراکی آندزیت تا آندزیت متغیر است. میزبانهای آنها سنگهای هارزبورژیتی و بازالتی وابسته به مجموعه افیولیتی (اواخر کرتاسه- اوایل پالئوسن) و در برخی موارد سنگهای آتشفشانی یا آتشفشانی رسوبی ائوسن می باشند. قطعاتی از سنگهای میزبان به صورت آنکلاو در این توده های آذرین یافت می شوند. آنها دارای ماهیت متاآلومین تا اندکی پرآلومین بوده و به سری کالک- آلکالن پتاسیم متوسط تا بالا تعلق دارند. توده های گرانیتوئیدهای مورد مطالعه از نوع I و VAG می باشند. سنگهای آذرین نیمه عمیق که غالباً به شکل گنبد دیده می شوند با ترکیب ریولیت و به مقدار کمتر داسیت، تراکی آندزیت و آندزیت، ویژگیهای ژئوشیمیایی آداکیتها و سنگهای آداکیتی را نشان می دهند. بر مبنای مطالعات صورت گرفته، این سنگها حاصل تبلور تفریقی و آلایش ماگماهایی هستند که از ذوب بخشی ورقه یا ورقه های اقیانوسی فرورانده شده (آمفیبولیت یا اکلوژیت) یا ذوب گوه گوشته ای متاسوماتیسم شده به وجود آمده اند.

نمايه‌ها : افيوليت