نويسنده : پوركرماني، محسن؛ خطيب ، محمد مهدي؛ موسوي ، سيد مرتضي
مرجع : مجموعه مقالات چهارمين همايش انجمن زمين شناسي ايران
سال انتشار : 1379

چکيده :
منطقه مورد مطالعه بخشى از پهنه جوش خورده سيستان است که واحدهاى قديمى تر از کرتاسه بالايى در آن شناخته نشده است. در بررسى ساختارى منطقه با استفاده از عناصر ساختارى موجود (گسل ها، چين ها، دايک ها…) جهت تنش اصلى در منطقه محاسبه شد (40_N50) سپس دو الگو براى تکوين ساختارى منطقه ارائه گرديد که در الگوى اول براى توجيه عملکرد گسل هاى راستگرد، سيستم برش ساده براى منطقه بازسازى شد و در الگوى دوم براى عملکرد چپگرد بعضى از گسل ها در سيستم، مدل چرخش بلوکى در حد فاصل گسل هاى راستگرد مطرح گرديد و حرکت چپگرد اين گسل ها ناشى از حرکت چرخشى بلوک ها در جهت ساعتگرد در حد فاصل گسل هاى راستگرد توجيه شد. در بحث لرزه زمين ساختى با مطالعه و بررسى زمين لرزه هاى تاريخى و سده بيستم، رابطه بين Ms , Mb (بزرگى امواج سطحى و بزرگى امواج حجمى):
Ms=1/75 Mb_4/09 و رابطه بين بزرگى زمين لرزه ها و فراوانى تجمعى آنها به صورت LogN= 4/42-0/56 Ms و رابطه برآورد احتمال عدم وقوع زمين لرزه بصورت:
P(M)= ExP {_0/1 Exp[1/73_Ln(7/5-Mi)]} که در اين رابطه PM احتمال عدم وقوع زمين لرزه، Mi: مقادير نهايى مشاهده شده در فواصل زمانى 3 ساله است. در نهايت با توجه به تقسيم بندى هاى مختلف که براى ايالتهاى لرزه زمين ساختى ايران مطرح شده براى منطقه چهار زون لرزه اى الگو سازى شد.
نمايه‌ها : زمين لرزه