نويسنده : صفري، محمد ؛ به راهنمايي: صدرالدين اميني؛ استاد مشاور: مرتضي مومن زاده
مرجع : پايان نامه(كارشناسي ارشد)--دانشگاه تربيت معلم ، دانشكده علوم ، گروه زمين شناسي؛177ص.
سال انتشار : 1381
چکيده :
منطقه مورد مطالعه در فاصله 35 تا 120 كيلومتري جنوب، جنوب غرب بردسكن (استان خراسان) قراردارد. از نظر تقسيمات زمينشناسي ايران، جزئي از ايران مركزي بوده و در منتهياليه شمال شرقي، بلوك طبسو در زون زبركوه واقع شده است. در اين منطقه تودههاي گرانيتوئيدي به صورت استوكهاي پراكنده درمجموعهاي از سنگهاي پركامبرين و در امتداد زونهاي برشي نفوذ كردهاند.ماگماتيسم در اين منطقه به پركامبرين نسبت داده شده است. و سن راديوژنيك 800 ميليون سال (براساساظهارات شفاهي هوشمندزاده) براي اين ماگماتيسم معرفي گرديده است. در مقياس صحرايي و هم در مقياسميكروسكوپي اين سنگها به شدت تكتونيزه و خرد شده هستند. و سيستمهاي غالب در اين منطقه از نوع موربلغز ميباشد.در مطالعاتي كه بر روي بيش از 135 نمونه مقطع نازك ميكروسكوپي صورت پذيرفت، سنگهاي گرانيتيمنطقه عمدتاً در ردة سنگهاي مونزوگرانيتي، كوارتز مونزونيتي، گرانيت، سيينوگرانيت، گرانوديوريت وكوارتزسينيت قرار ميگيرند. همچنين بافتهاي غالب در اين سنگها شامل بافت گرانولار، ميكروگرانولار،پورفيروگرانولار، ميكروگرانولار پرفيري، بافت ميرمكيتي، بافت گرافيكي، بافت پوئي كيليتيك، پرتيت وآنتيپرتيتي ميباشند.سنگهاي دگرگوني در اين منطقه شامل: ميكاشيست، گنيس، توفهاي اسيدي دگرگون شده، فيليتها وكربناتهاي تبلور مجدد يافته ميباشند. آمفيبوليت در سنگهاي گرانيتوئيدي به صورت آنكلاوهاي عدسيشكل و به قطر تقريبي دهها متر ديده ميشود. هچنين براساس مطالعاتي كه بر روي آناليز 21 نمونه سنگي و 3نمونة كانسنگ آهن دهزمان صورت پذيرفت، سنگهاي منطقه در رديف سنگهاي كالك آلكالن قرار گرفته واز نظر ژئوشيمي نمودارهاي تغييرات آنها فاقد روند خطي مشخص هستند.سنگهاي گرانيتوئيدي در اين منطقه از نظر درجة اشباع از آلومين در ردة سنگهاي متاآلومين قرار ميگيرند.اين سنگها از نظر نوع جزء سنگهاي گرانيتي تيپ I و به لحاظ جايگاه تكتونيكي از نوع گرانيتوئيدهاي كوهزائيقوس آتشفشاني (AVG) و (POG) و حتي پايان مرحله كوهزايي محسوب ميشوند.الگوي تكتونوماگمايي، حاكي از يك محيط فرورانش در حاشية خرده قارة ايران مركزي در زمانپركامبرين بوده و اين فرايند باعث تشكيل يك قوس ماگمايي و حوضه پشت قوس در منطقه شده استحوضههاي پشت قوس مجموعهاي ائوژئوسنكلينالي را تشكيل داده و با آتشفشانهاي زير دريايي اسيدي دريك محيط كم عمق، موجب تشكيل رسوبات دولوميتي و سنگهاي آهكي ماسهاي با تناوبي از توفهاي اسيدي(ريوليتي) شده است. اين ماگماها نيز كه مملو از آهن بوده، با از دست دان آهن خود و اكسيد شدن آن درحوضه پشت قوس بصورت لجنهاي آهني genetic) (syn - نهشته شدهاند. بعلاوه فرايندهاي دياژنتيكي ودگرگوني متعاقب بر اين رسوبات تاثير گذاشته و در نهايت كانسار آهن بصورت استراتيفرم پديد آمده است.
نمايهها :
سنگهاي ماگمايي