نويسنده : احمدي ، سيد ناصر؛به راهنمايي:عليرضا عاشوري
مرجع : پايان نامه(كارشناسي ارشد)_دانشگاه فردوسی مشهد ، دانشكده علوم، گروه زمين شناسي
سال انتشار : 1375

چکيده :

در جنوب وجنوب شرقى كاشمر، توالى سنگهاي يالئوزوئيك برونزد دارند. در جنوب شرقى كاشمردركوه فغان،رخنمونى از سنگهاى كامبرين تا دونين مشاهده مى شود. سنگهاى دونين دركوه فغان به سه واحد سنگى مشخص قابل تقسيم مى باشند. بخش پائينى شامل ماسه سنگ، دولوميت وگچ(سازندپادها) بخش بالايى شامل دولوميت (سازند سيب زار) وبخش بالايى شامل آهك، دولوميت وشيل است و 195 متر ضخامت دارد. بيش از ثلث نمونه هايى كه از بخش با لايي برداشته شدند، حاوي كنودونت بودند. كنودونتها مربوط با، جنس هاىAncyrodella, Polynathus, Icriodus مى باشند كه در ميان آنها يانزده گونه و زيرگونه شناسايى شد به طوريكه چهارگونه به Icriodus يك گونه و دو زيرگونه به Ancyrodella هفت گونه و يك زيرگونه به Polygnathus تعلق دارند. همچنين سه فرم از PIoygnathus در اينجا توصيف مى شوند كه در مراجع ومنابع در دسترس مشاهده نشدند. همه گونه هاوزيرگونه هاي فوق براى نخستبن بار ازكاشمر وچهار گونه ذيل براى نخستين بار از ايران گزارش مى شوند:
. Polygnathus procera, P. cf. aspelundi, P. cf. eleganthulus, P .cf. planarius برمبناى محدودهءسنى گونه ها وزيرگونه هاي شناسايى شده، سن بخش بالايى سنگهاي دونين معادل varcus zone تا lower gigas subzone است واز اين رو اين بخش معادل سازند بهرام خواهدبود. مطالعات ميكروفاسيس نشان مى دهد كه به استثناي بخش قاعده اى كه در محيط لاگون lagoon رسوب كرده است، اين سازند در محيط fore slope تا open sea shelf رسوب كرده است. مطالعات بوم شناسى ديرينه نيز حاكى ازرسوبگذاري سازند بهرام در محيط كم عمق تاكمي عميقتر ) (shallow to deeper shallow مى باشدكه با مطالعات ميكروفاسيس تطبيق مى كند از ديدگاه جغرافيايى ديرينه اين ناحيه در زمان دونين ميانى_دونين بالايى در عرضهاي جغرافيايى يايين وگرمسير واقع بوده است.

نمايه‌ها : ، كنودونت