نويسنده : باقري ، محمد؛به راهنمايي:محمد قويدل سيوكي؛ استاد مشاور:علي اصغر آريايي
مرجع : پايان نامه(كارشناسي ارشد)_ دانشگاه فردوسی مشهد، دانشكده علوم، گروه زمين شناسي
سال انتشار : 1375

چکيده :

ناحيه مورد مطالعه در 42 كيلومترى جنوب بجنورد (مسير جاده بجنورد – اسفراين) قراردارد. رسوبات پالئوزوئيك در اين ناحيه بخوبى گسترش داشته واز پائين به بالا به سازندهاى ميلا، لشكرك، قلى، نيور، پادهاوخوش ييلاق تقسيم شده است.
رسوبات اردويسين در ناحيه مورد مطالعه گسترش قابل ملاحظه داشته و ضخامتى بالغ بر يكهزارمتر دارد. كه در اين رساله تنها 871 متر از نظر پالينولوژيكى مورد مطالعه قرارگرفته است.
در اين مطالعه از ضخامت رسوبات اردويسين ناحيه 238 نمونه بطور سيستماتيك تهيه گرديد.
از اين تعداد، تنها 119 نمونه انتخاب ودر آزمايشگاه تجزيه وميكروفسيل هاى آن مورد بررسى وتحقيق قرارگرفت. رويهمرفته 53 گونه آكريتارش در اين مطالعه شناسائى گرديد كه برحسب انتشار چينه شناسى آنها در هفت زون آكريتارشى از پائين به بالا منظم شده ودر صفحات مصور 1 تا 10 نشان داده شده اند.
زونهاى آكريتارش 1 تا 17 در ضخامت 532 متر از رسوبات اردويسين ناحيه مورد مطالعه گسترش دارند وبيانگر زمان اردويسين زيرين ( Tremadocian- Arenigian ) ميباشند.
زونهاى آكريتارش I تاIV در بقيه رسوبات اردويسين ناحيه مورد مطالعه گسترش داشته وبيانگر اردويسين ميانى وبالائى هستند.
مقايسه گونه هاى آكريتارش شناخته شده از رسوبات اردويسين ناحيه مورد مطالعه با اجتماعات آكريتارشى افقهاى رسوبى همزمان از ساير نقاط ايران وجهان نشان ميدهد كه:
اولا ناحيه مورد مطالعه با البرز و زاگرس و ايران مركزى حوضه رسوبى واحدى را تشكيل ميداده اند. ثانيا تمام خشكى ايران زمين جزء اقليم آكريتارش مديترانه بوده است كه اين اقليم خود تحت تاثير آب و هواى نسبتا" سرد قرار داشته است.

نمايه‌ها : جغرافياي ديرينه، پالينو استراتيگرافي