نويسنده : اسمعيلي سويري ،عباس؛ به راهنمايي:محمد قويدل سيوكي؛ استادمشاور:عليرضا عاشوری
مرجع : پايان نامه(كارشناسي ارشد)_ دانشگاه فردوسی مشهد، دانشكده علوم، گروه زمين شناسي
سال انتشار : 1375
چکيده :
در اين رساله بخشى از ستون چينه شناسى پالئوزوئيك زيرين به ضخامت 457 متر در جنوب غربى كاشمر (كوه بوغو) مورد مطالعه قرارگرفته است. ضخامت بخش مورد نظر بر نقشه زمين شناسى ناحيه به سازندهاى بهرام و ششتو منسوب شده است. در اين مطالعه جمعا 154 نمونه جهت بررسى ضخامت مذكور تهيه گرديدكه تنها 55 نمونه براى مطالعه پالينولوژيكي و بقيه براى مطالعه ويژ گيهاى سنگ شناسى آنها انتخاب گرديد. 52 گونه آكريتارش(24 جنس) و 18گونه كتينوزوآ (6 جنس) شناسايى گرديدكه بر حسب انتشار چينه شناسى در 5 بيوزون از پا يين به بالا به شرح زير تنظيم گرديده است:
بيوزون I: Acritarch assemblage zoneI))
اين بيوزون در بخش پايينى از ضخامت ستون چينه شناسى مورد مطالعه وجود داشته و ضخامتى حدود 2 متر را شامل مى شود. براى اين بيوزون با وجودگونه آكريتارش شاخص Actinotodissus crassus تاكنون از رسوبات اردويسين بالايى گزارش شده است، زمان زمين شناسى اردويسين بالايى پيشنهاد مى شود.
بيوزون( Acritarch assemblage zone II):II
اين بيوزون در ضخامت 75 متر از ستون چينه شناسى مورد مطالعه گسترش دارد، كه با گونه هاى آكريتارش:
EupoikiIofusa stifera Stetricula, Itisphaerildium ,Baltisphaeridium parvirochesterensis, Elektoriskos auror , clavispinulosurn Helospharidum ، Leiofusa tumida, ?Myeria sp.� Multiplicisphaeridium monki, Multiplicisphacridium neahgae.
. Opjitatala singularis. Salopidium granuliferum. Saloiidium woolhopensis
Tunisphaeridium tentaculiferium, Veryhachium checkleyensis, Visbysphaera
orevifurcata . Visbysphaera erratica ,Visbysphaera oligofurcata.
مشخص مى شود. علاوه برگونه هاى آكريتارش فوق در اين بيوزون گونه كتينوزوآ وسوم به Aneyraoclitia ancyrea ظاهر و به داخل بيوزونهاى با لا يى گسترش مى يابد.
بيو ز ون(Acritarch assemblage zone III):III
اين بيوزون در ضخامت 122 مترگسترش دارد و با ظهور و از بين رفتن گونه هاي آكريتارش Ammonidium listeri, Carminclia maplewooclensis , Cymatiosphaera Sp, ,Dactylofusa estillis ,Dilatisphaer ، laevigata، Dilatispha era wiliereae , Tlotopalla cadlamenicutis
مشخص مى شود.
بيوزون Acritarch and chitino zone assemblage zone IV):IV� (
اين بيوزون در ضخامت 40 مترگسترش دارد و قاعده آن با ظهورگونه هاى آكريتارش
eridium sp , Dilatisphaera dameryensis, Eupoikiofusa cf. Buedingiisph stniata , Multiplicisphacridium arbuscuiiferum, Multiplicispliaeridiuii . rochesterensis , Solisphaeridium eniza, Tunisphaeridi urn parvum Tylotopalla� maraca , Visbysphaera meson.
مشخص مى شود.
علاوه برگونه هاى فوق الذكر در اين بيوزون گونه هاى شاخص كتينوزوآ وجود داردكه ظهور و از بين رفتن آنها در اين بيوزون اتفاق مى افتد. ازگونه هاى شاخص كتينوزوآ مى توان گونه هاى Ancyrochitina merga. Ancyrochitina porrectaspina, Ancyrochitina regularis.
را نام برد.
بيو ز ون 7: (Acritarch and chitinozoan assemblage zone)
اين بيوزون در ضخامت 210 منرگسترش دارد و با ظهور و از بين رفتن يك گونه، جديد آكريتارش بنام Dactylofusa persica مشخص مى شود كه با برخى ازگونه هاى آكريتارش بيوزونهاى زيرين همراه است. در اين بيوزون همچنين گونه هاى شاخص كتينوزرآ مثل: plectrochitin carminae +، clectochitina cyivanica
ظاهر و از بين مي روند.
بر اساس ارزش چينه شناسى گونه هاى متخلف آكريتارش و كتينوزوآ در بيوزونهاي II تا 7 زمان سيلورين زيرين� ( Early Tciychian Rhuddanian – Acronian) براي ضخامت ستون چينه شناسى مورد مطالعه در اين رساله پيشنهاد ميشود. بنابراين انتساب ضخامت رسوبات مورد مطالعه به سازندهاى بهرام و شيشتو نادرست بود ه و ضخامت مورد مطالعه بخشى از سازند نيور را در بر مي گيرد.
با توجه به وجود افق قرمز رنگ در مرز بين رسوبات اردويسين بالايى و سيمورين زيرين بنظر مى رسدكه پس از رسوبگذارى افق هاى مربوط به اردويسين بالايى يك وقفه رسوبگذارى وجود داشته كه با پيشروى دريا رسوبات سازند نيور بر جاى گذاشته شد ه است. وجود لايه هاى آهكى حاوى مرجان، براكيوپود و تنتاكوليت به همراه افق هاى شيل حاوى يالينومرف معرف آنست كه رسوبات سازند نيور در شرايط دريايى،گرم وكم عمق بر جاى گذاشته شده است.
مقا يسه گونه هاى مختلف گروه آكريتارش و نيزكتينوزوآ نشان د هنده اين است كه ناحيه مورد مطالعه بازاگرس وكپه داغ و ايران مركزى حوضه رسوبى واحدى را در اين دوره تشكيل داده و رويهمرفته بخشى ازكمربند استوايى را شامل مى شده است.
نمايهها :
جغرافياي ديرينه،
پالينو استراتيگرافي