دانستنی های زمین

حقایقی، درباره "زمین"
نام
نام "زمین"، حدود 1000 سال قدمت دارد. تمامی سیارات، به غیر از زمین، به نام خدایان و الهه های یونانی و رومی نام گذاری شده اند. با این حال، نام "زمین" واژه ای آلمانی است که به سادگی به معنای "زمین"(the ground) است.

پتانسیل حیات
زمین، دمای بسیار مساعدی دارد و ترکیبی از مواد شیمیایی است که حیات را در آن امکان پذیر کرده است. نکته قابل توجه این است که زمین از این نظر منحصر به فرد است که بیشتر سیاره ما، از آب پوشیده شده است، زیرا دما اجازه می دهد آب به صورت مایع، برای مدت طولانی وجود داشته باشد. اقیانوس های وسیع زمین حدود 3.8 میلیارد سال پیش، مکانی مناسب برای آغاز حیات فراهم کردند.
برخی از ویژگی های سیاره ما که آن را برای حفظ حیات مساعد می کند، به دلیل اثرات مداوم تغییرات اقلیمی، در حال تغییر هستند.

اندازه و فاصله
زمین با قطر استوایی 12756 کیلومتر (7926 مایل)، بزرگترین سیاره خاکی و پنجمین سیاره بزرگ در منظومه شمسی است. از فاصله متوسط 150 میلیون کیلومتر (93 میلیون مایل)، زمین دقیقاً یک واحد نجومی از خورشید فاصله دارد، زیرا یک واحد نجومی (به اختصار AU ( فاصله خورشید تا زمین است. این واحد راهی آسان برای مقایسه سریع فاصله سیارات از خورشید فراهم می کند. حدود هشت دقیقه طول می کشد تا نور از خورشید به سیاره ما برسد.

مدار و چرخش
زمین در حالی که به دور خورشید می چرخد، هر 23.9 ساعت یک دور کامل به دور خود می چرخد. 365.25 روز طول می کشد تا یک دور کامل به دور خورشید بچرخد. این یک چهارم روز اضافی، سیستم تقویم ما را که یک سال را 365 روز در نظر می گیرد، به چالش می کشد.
برای اینکه تقویم های سالیانه با مدار ما به دور خورشید سازگار باشند، هر چهار سال یک روز اضافه می کنیم. آن روز، "روز کبیسه" نامیده می شود و سالی که به آن اضافه می شود، "سال کبیسه" نام دارد.
محور چرخش زمین نسبت به صفحه مدار زمین به دور خورشید، 23.4 درجه کج شده است. این انحراف باعث ایجاد چرخه فصلی سالانه می شود. در بخشی از سال، نیمکره شمالی به سمت خورشید کج شده و نیمکره جنوبی از آن دور می شود. با قرار گرفتن خورشید در ارتفاع بالاتر، گرمایش خورشیدی در شمال بیشتر است و تابستان را در آنجا ایجاد می کند. گرمایش خورشیدی کمتر، زمستان را در جنوب ایجاد می کند. شش ماه بعد، وضعیت برعکس می شود. وقتی بهار و پاییز شروع می شوند، هر دو نیمکره تقریباً به یک اندازه گرما از خورشید دریافت می کنند.

قمرها
زمین، تنها سیاره منظومه شمسی است که فقط یک قمر دارد. ماه، درخشان ترین و آشناترین جرم در آسمان شب است. از بسیار جهات، ماه، مسئول تبدیل زمین به چنین منزل فوق العاده ای است. ماه، لرزش سیاره زمین را تثبیت می کند که این امر باعث شده آب و هوا در طول هزاران سال کمتر متغیر باشند.
زمین، گاهی اوقات به طور موقت میزبان سیارک ها یا سنگ های بزرگ در حال چرخش است. آنها معمولاً برای چند ماه یا چند سال توسط گرانش زمین به دام می افتند و سپس به مدار خود، به دور خورشید باز می گردند. برخی از سیارک ها در یک "رقص" طولانی با زمین قرار می گیرند زیرا هر دو به دور خورشید می چرخند.
بعضی از قمرها تکه سنگ هایی هستند که توسط گرانش یک سیاره به دام افتاده اند، اما ماه احتمالاً نتیجه برخوردی میلیاردها سال پیش است. هنگامی که زمین، سیاره ای جوان بود، تکه بزرگی از سنگ به آن برخورد کرد و بخشی از فضای داخلی زمین را جابه جا کرد. تکه های حاصل به هم پیوسند و ماه را تشکیل دادند.
ماه با شعاع 1738 کیلومتر، پنجمین قمر بزرگ منظومه شمسی است.
ماه به طور متوسط 238855 مایل (384400 کیلومتر) از زمین فاصله دارد. این بدان معناست که 30 سیاره به اندازه زمین می توانند بین زمین و ماه جای بگیرند.

حلقه ها
زمین حلقه ای ندارد.

مواد تشکیل دهنده
هنگامی که منظومه شمسی حدود 4.5 میلیارد سال پیش به شکل فعلی خود درآمد، زمین زمانی شکل گرفت که گرانش، گاز و غبار چرخان را به درون خود کشید و به سومین سیاره از خورشید تبدیل شد. زمین مانند سیارات خاکی دیگر، دارای یک هسته مرکزی، یک گوشته سنگی و یک پوسته جامد است.

ساختار
زمین از چهار لایه اصلی تشکیل شده است که با یک هسته داخلی در مرکز سیاره شروع می شود و توسط هسته خارجی، گوشته و پوسته احاطه شده است.
هسته داخلی یک کره جامد ساخته شده از فلزات آهن و نیکل با شعاع حدود 759 مایل (1221 کیلومتر) است. در آنجا دما تا 9800 درجه فارنهایت (5400 درجه سانتیگراد) می رسد. هسته خارجی، هسته داخلی را احاطه کرده است. این لایه حدود 1400 مایل (2300 کیلومتر) ضخامت دارد و از سیالات آهن و نیکل ساخته شده است.
بین هسته بیرونی و پوسته، گوشته قرار دارد که ضخیم ترین لایه است. این مخلوط داغ و چسبناک از سنگ مذاب حدود 2900 کیلومتر (1800 مایل) ضخامت دارد و غلظت آن مانند کارامل است.
خارجی ترین لایه، پوسته زمین، به طور متوسط در خشکی حدود 30 کیلومتر (19 مایل)، عمق دارد. در کف اقیانوس، پوسته نازک تر است و حدود 5 کیلومتر (3 مایل) از کف دریا تا بالای گوشته امتداد دارد.

سطح
زمین، مانند مریخ و زهره دارای آتشفشان ها، کوه ها و دره هاست. لیتوسفر زمین، که شامل پوسته (قاره ای و اقیانوسی) و گوشته بالایی است، به صفحات عظیمی تقسیم می شود که دائماً در حال حرکت هستند. به عنوان مثال، صفحه آمریکای شمالی به سمت غرب بر فراز حوضه اقیانوس آرام (تقریباً با سرعتی برابر با رشد ناخن‌های ما) حرکت می کند. زلزله زمانی رخ می‌دهد که صفحات از کنار یکدیگر ساییده می‌شوند، روی یکدیگر بالا می‌روند، با هم برخورد می‌کنند و کوه‌ها را تشکیل می‌دهند، یا شکافته و از هم جدا می‌شوند.
اقیانوس سراسری زمین، که حدود 71% از سطح سیاره را پوشانده است، عمق متوسطی حدود 3.6 کیلومتر (2.3 مایل) دارد و 97% از آب های زمین را در خود جای داده است. تقریباً تمام آتشفشان های زمین در زیر اقیانوس ها پنهان شده اند. آتشفشان مائوناکیا در هاوایی از پایه تا قله از کوه اورست بلندتر است، اما بیشتر آن زیر آب است.
طولانی ترین رشته کوه زمین نیز در زیر آب و در کف اقیانوس های قطب شمال و اطلس قرار دارد. این رشته کوه چهار برابر طولانی تر از مجموع رشته کوه های آند، راکی و هیمالیاست.

جو
در نزدیکی سطح، زمین دارای جوی است که از 78% نیتروژن، 21% اکسیژن و 1% گازهای دیگر مانند آرگون، دی اکسید کربن و نئون تشکیل شده است. جو بر آب و هوای بلندمدت زمین و آب و هوای محلی کوتاه مدت تأثیر می گذارد و ما را از بسیاری از تشعشعات مضر خورشید و همچنین شهاب سنگ ها محافظت می کند. بیشتر شهاب سنگ ها در جو می سوزند و قبل از اینکه به عنوان شهاب سنگ به سطح زمین برخورد کنند، در آسمان شب به صورت شهاب دیده می شوند.

مگنتوسفر
چرخش سریع سیاره زمین و هسته مذاب نیکل – آهن باعث ایجاد یک میدان مغناطیسی می شود که باد خورشیدی آن را به شکل قطره اشک در فضا تغییر شکل می دهد (باد خورشیدی، جریانی از ذرات باردار است که به طور مداوم از خورشید خارج می شوند.) هنگامی که ذرات باردار باد خورشیدی در میدان مغناطیسی زمین به دام می افتند، با مولکول های هوای بالای قطب های مغناطیسی سیاره ما برخورد می کنند، سپس این مولکول‌های هوا شروع به درخشش می‌کنند و باعث ایجاد شفق قطبی یا نورهای شمالی و جنوبی می‌شوند.
میدان مغناطیسی چیزی است که باعث می‌شود سوزن‌های قطب‌نما صرف نظر از اینکه به کدام سمت بچرخید، به سمت قطب شمال باشند. اما قطب مغناطیسی زمین می‌تواند تغییر کند و جهت میدان مغناطیسی را تغییر دهد. سوابق زمین‌شناسی به دانشمندان می‌گوید که یک وارونگی مغناطیسی به طور متوسط تقریباً هر 300000 سال اتفاق می‌افتد، اما زمان‌بندی آن بسیار نامنظم است. تا آنجا که ما می‌دانیم، چنین وارونگی مغناطیسی هیچ آسیبی به حیات روی زمین نمی‌رساند و وقوع چنین وارونگی حداقل تا هزار سال دیگر بسیار بعید است. اما وقتی این اتفاق بیفتد، احتمالاً سوزن‌های قطب‌نما برای چند قرن در جهت‌های مختلفی قرار می‌گیرند تا زمانی که تغییر جهت انجام شود. و پس از اتمام تغییر، همه آنها به جای شمال، به سمت جنوب خواهند بود.